هنوز برای من یک ساعت و پنجاه و پنج دقیقه مونده تا 5 فروردین به پایان برسه. دومین کتاب انگلیسی که اینجا شروع کردم به خوندن، به سرعت تموم کردم. اگرچه نثر جذاب و کلمات جدید نداشت و متن ساده اش از زبان

آدم ها، وقتی می نویسند که نتوانند حرف بزنند. غیر از این است؟ آدم ها، _ ببخشید، من _ وقتی برای, کسی می نویسند که نتوانند به هر دلیلی مستقیم با او حرف بزنند. سال 86 و سال 89 وقتی آن دو فرشته ی کوچک پا

و گاهی وقت ها هم، فرود می آیی
درست روی ابر تنهایی!

...

3:24 صبح

_ خسته ام، منتظرم تا در رو باز کنه و با تاخیر در رو باز کرد؛ دختری خارجی با موهای قهوه ای مواج تیره که روی شانه ی چپش ریخته و تی شرت صورتی ساده با شلوار سورمه ای ساده، مثل روح جلوی روم ایستاد. چشماش

گاهی وقت ها دیر می فهمیم که زیبایی زندگی، به این است که آن دیگر,ی مثل ما نیست.

گاهی وقت ها آنقدر دیر، که دیگر, آن دیگر,ی با ما نیست.

.

پی نوشت:

بچه که بودم، وقوع آتش بازی برام بی برو برگشت به منزله ی "پایان خوش" بود.

حالا اما...

به منزله ی لحظه هاییست که آدمها با نگاهشون به حسرت پودر شدنی آن "پایان خوش" چنگ می زنند...

ساعت 12:57 ظهر

کسی هست انگار که آرامــ آرامــ ، با حجم غلیظ و لاجوردی از هیجانی مستور؛ بی صدا در دلم راه می رود.

به تک تک حفره ها سر می زند تا با نصب چراغ های لیمویی و گلبهی و نارنجی از امید و ایمان و همت؛

تاریکی های دلم را خاموش کند ...

طوفان,، نه طوفان, ِ چیده شده در نوشته هایم یا که در فکرهای تا به تایم. نه آن طوفان,ی که ششصد و بیست و هشت سال منتظرش بوده ام. طوفان,. با تمام اُبُهت ویرانگرش، همینجا پشت پنجره، مابین تَلی از هیولای میله